LIHATLAH apabila politik Melayu berpecah. Lihat pula situasinya ketika mana Melayu bersatu. Itu realiti yang perlu disuluh oleh semua pihak jika mahu memastikan politik negara kekal stabil supaya pentadbiran boleh difokuskan kepada membangun dan memajukan negara, dan bukannya politiking yang tiada kesudahannya.
Cuba tengok dalam tempoh dua penggal pilihan raya bermula dari 2018. Ketika itu ramai yang bersorak kerana Malaysia memasuki era baharu politik yang jauh lebih dinamik. Tiada lagi parti atau gabungan yang benar-benar dominan seperti sebelumnya.
Hasilnya, kerajaan bertukar beberapa kali dalam tempoh singkat, rundingan politik menjadi lebih kompleks manakala pembentukan kerajaan semakin bergantung kepada keupayaan membina persefahaman antara pelbagai parti.
Dalam landskap politik yang semakin berpecah ini, satu hakikat terus terserlah. Kestabilan politik Malaysia masih banyak dipengaruhi oleh sejauh mana sokongan politik Melayu dapat disatukan.
Ini bukan retorik politik, tetapi realiti yang dapat diperhatikan melalui corak pilihan raya, struktur demografi dan kerangka Perlembagaan Persekutuan.
Orang Melayu dan Bumiputera merupakan kelompok terbesar dalam komposisi penduduk negara. Dalam sistem pilihan raya berasaskan kawasan, sebahagian besar kerusi Parlimen mempunyai jumlah pengundi Melayu yang signifikan.
Justeru, mana-mana gabungan politik yang gagal memperoleh sokongan besar daripada pengundi Melayu akan menghadapi cabaran untuk membentuk kerajaan yang kukuh dan stabil.
Hakikat ini tidak bermaksud masyarakat bukan Melayu tidak penting dalam menentukan masa depan negara. Sebaliknya, ia menggambarkan bahawa politik Malaysia memerlukan keseimbangan antara sokongan Melayu sebagai teras pembentukan kerajaan dengan sokongan masyarakat pelbagai kaum sebagai asas kepada legitimasi nasional. Kedua-duanya saling melengkapi, dan bukannya saling menafikan.
Sejarah politik negara membuktikan perkara tersebut. Kenapa Inggeris keluar dari bumi Malaya dan seterusnya memberikan kemerdekaan dan membawa kepada pembentukan Malaysia? Ia bermula dengan penyatuan Melayu. Kerana Melayu bersatu gagasan Malayan Union dapat digagalkan dan kedaulatan raja-raja dapat diselamatkan.
Begitu juga dengan perubahan kerajaan pada 2018, pembentukan kerajaan baharu pada 2020, mahupun pembentukan Kerajaan Perpaduan selepas Pilihan Raya Umum Ke-15, persoalan yang sentiasa menjadi perhatian adalah sejauh mana sokongan pengundi Melayu berpihak kepada sesuatu gabungan politik.
Ini menunjukkan bahawa kuasa politik Melayu bukan sekadar soal bilangan kerusi, tetapi merupakan faktor yang menentukan tahap kestabilan pentadbiran negara.
Namun, persoalan yang lebih penting adalah bagaimana kuasa itu digunakan. Kuasa politik bukan sekadar alat untuk memenangi pilihan raya. Ia adalah amanah untuk memimpin negara yang terdiri daripada masyarakat berbilang kaum, agama dan budaya. Sekiranya kuasa digunakan semata-mata untuk bersaing sesama sendiri sehingga mengorbankan kestabilan negara, maka pihak yang paling rugi ialah rakyat.
Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, perpecahan politik Melayu telah membawa implikasi besar. Pertukaran kerajaan, perubahan kepimpinan negara dan ketidaktentuan dasar memberi kesan kepada keyakinan pelabur, kelangsungan reformasi serta pertumbuhan ekonomi. Walaupun demokrasi membenarkan persaingan politik, persaingan yang berpanjangan tanpa titik temu akhirnya meningkatkan kos kepada negara.
Justeru, politik Melayu perlu bergerak daripada persaingan yang bersifat zero-sum kepada persaingan yang lebih matang dan berorientasikan dasar. Parti-parti boleh terus berbeza ideologi dan menawarkan pendekatan yang pelbagai kepada rakyat. Namun mereka juga perlu berkongsi komitmen terhadap kestabilan institusi, kesinambungan dasar serta kepentingan negara.
Malaysia sedang berdepan cabaran yang jauh lebih besar daripada persaingan politik semata-mata. Kos sara hidup, produktiviti ekonomi, transformasi digital, kecerdasan buatan, keselamatan makanan, perubahan iklim dan peralihan tenaga memerlukan dasar yang konsisten untuk tempoh bertahun-tahun.
Pelabur juga menilai kestabilan politik sebelum membuat keputusan membawa modal dan teknologi ke negara ini. Tiada pelabur yang mahu melabur berbilion ringgit dalam sebuah negara yang kerajaan atau dasar ekonominya sering berubah akibat ketidaktentuan politik. Dalam dunia yang semakin kompetitif, kestabilan politik telah menjadi kelebihan ekonomi.
Atas sebab itu, kuasa politik Melayu tidak boleh hanya diukur melalui jumlah kerusi yang dimenangi. Ia perlu diukur melalui keupayaan melahirkan kepimpinan yang stabil, berintegriti dan berpandangan jauh.
Politik yang matang adalah politik yang mampu membezakan antara persaingan untuk mendapatkan mandat rakyat dengan tanggungjawab memastikan negara terus ditadbir secara berkesan.
Pada masa sama, politik Melayu juga perlu bersifat inklusif. Kekuatan politik tidak akan berkekalan sekiranya ia gagal membina keyakinan masyarakat bukan Melayu bahawa mereka juga mempunyai tempat dalam agenda pembangunan negara. Kestabilan sebenar hanya akan wujud apabila semua rakyat merasakan mereka mempunyai kepentingan bersama dalam kejayaan Malaysia.
Di sinilah terletaknya peranan sebenar kepimpinan politik Melayu. Sebagai kelompok yang mempunyai pengaruh besar dalam pembentukan kerajaan, mereka bukan sahaja perlu mempertahankan perkara-perkara yang termaktub dalam Perlembagaan seperti kedudukan Islam, institusi Raja-Raja Melayu, bahasa Melayu dan kepentingan sah orang Melayu serta Bumiputera, malah perlu memastikan hak-hak semua warganegara dilindungi mengikut lunas Perlembagaan. Kepimpinan seperti inilah yang akan mengukuhkan keyakinan rakyat terhadap sistem politik negara.
Realitinya, Malaysia tidak memerlukan politik Melayu yang lemah. Sebaliknya, negara memerlukan politik Melayu yang stabil, matang dan berwibawa kerana kestabilan itu akan memberi manfaat kepada seluruh rakyat tanpa mengira kaum.
Politik Melayu yang kukuh tidak seharusnya diterjemahkan sebagai politik yang eksklusif atau menafikan kepelbagaian masyarakat. Sebaliknya, ia perlu menjadi pemangkin kepada perpaduan nasional, pertumbuhan ekonomi dan tadbir urus yang lebih baik.
Masa depan Malaysia bergantung kepada keupayaan semua pihak menerima hakikat bahawa kestabilan politik adalah aset strategik negara. Dalam konteks tersebut, kuasa politik Melayu kekal sebagai salah satu paksi utama yang membentuk kerajaan dan menentukan hala tuju negara. Hakikat ini tidak sepatutnya dipertikaikan, sebaliknya perlu diurus dengan penuh tanggungjawab, kebijaksanaan dan semangat kenegaraan.
Akhirnya, ukuran sebenar kekuatan politik bukanlah sejauh mana ia mampu menewaskan lawan, tetapi sejauh mana ia mampu menjamin kestabilan, memacu pembangunan dan menyatukan rakyat.
Jika kuasa politik Melayu digunakan untuk mencapai matlamat tersebut, maka ia bukan sahaja memperkukuhkan kedudukan orang Melayu, malah menjadi asas kepada Malaysia yang lebih makmur, lebih diyakini dan lebih bersedia menghadapi cabaran masa depan.
Aznan Bakar ialah Pengarang Utusan Malaysia dan Mingguan Malaysia
