SAUDARA PENGARANG,
KANAK-KANAK adalah anugerah dan masa depan sesebuah negara. Namun, terdapat segelintir individu yang sanggup mendera menyebabkan trauma fizikal dan emosi yang mendalam.
Mendera kanak-kanak bukan sahaja satu tindakan kejam tetapi juga melanggar hak asasi manusia yang paling asas.
Ramai individu yang tidak memahami betapa pentingnya hak dan kesejahteraan kanak-kanak. Mereka mungkin menganggap kanak-kanak sebagai milik mereka dan berhak untuk melakukan apa sahaja tanpa memikirkan akibatnya. Tanpa pengetahuan yang mencukupi, mereka tidak sedar bahawa tindakan itu boleh meninggalkan kesan jangka panjang terhadap perkembangan kanak-kanak.
Selain itu, tekanan hidup dan masalah kewangan juga menjadi punca mendera kanak-kanak. Ibu bapa atau penjaga yang menghadapi tekanan ekonomi mungkin melampiaskan kekecewaan dan kemarahan mereka terhadap kanak-kanak. Tanpa bantuan yang sewajarnya, mereka mungkin melihat kanak-kanak sebagai beban tambahan yang meningkatkan tekanan mereka.
Selain itu, kajian menunjukkan bahawa individu yang pernah mengalami penderaan semasa kecil lebih cenderung untuk mengulangi pola tingkah laku yang sama. Ini kerana mereka mungkin tidak tahu cara lain untuk mendisiplinkan atau menguruskan kanak-kanak selain daripada menggunakan kekerasan. Trauma masa lalu mereka mempengaruhi cara mereka berinteraksi dengan kanak-kanak di sekeliling mereka.
Teknologi moden juga memberi cabaran baharu dalam bentuk penderaan siber. Kanak-kanak yang menggunakan internet dan media sosial terdedah kepada risiko buli siber dan eksploitasi dalam talian. Ini merupakan bentuk penderaan yang semakin meningkat dan sukar dikesan kerana ia berlaku di ruang maya. Kesannya boleh sama serius seperti penderaan fizikal atau emosional, menyebabkan kanak-kanak mengalami tekanan mental dan hilang keyakinan diri.
Untuk menangani isu ini, pendidikan tentang hak kanak-kanak perlu ditingkatkan. Ibu bapa, penjaga, dan masyarakat umum perlu dididik tentang kepentingan menjaga kesejahteraan kanak-kanak. Kempen kesedaran dan program pendidikan boleh membantu mengubah mentaliti dan tingkah laku terhadap kanak-kanak.
Di samping itu, sokongan sosial dan mental harus diperluaskan kepada keluarga yang memerlukan. Ini termasuk khidmat kaunseling, bantuan kewangan, dan sokongan dari komuniti. Dengan adanya rangkaian sokongan yang kukuh, tekanan hidup dapat dikurangkan dan risiko penderaan terhadap kanak-kanak dapat diminimumkan.
Pihak berkuasa juga perlu menguatkuasakan undang-undang dengan lebih tegas terhadap penderaan kanak-kanak. Pada masa yang sama, sistem perlindungan kanak-kanak perlu diperbaiki untuk memastikan kanak-kanak yang menjadi mangsa mendapat bantuan dan perlindungan yang sewajarnya.
Akhir sekali, setiap individu bertanggungjawab untuk melaporkan sebarang kes penderaan yang diketahui kepada pihak berkuasa. Dengan kerjasama semua pihak, kita boleh mewujudkan persekitaran yang selamat dan menyokong bagi kanak-kanak untuk membesar dengan sihat dan bahagia.
AZIZUL AZUDIN AZIZUL RAHMAN
Alam Impian, Shah Alam
