MOTOSIKAL sejak sekian lama menjadi sebahagian penting dalam landskap pengangkutan di Malaysia. Bagi penuntut di institusi pengajian tinggi (IPT), motosikal bukan sekadar kemudahan, tetapi sesuatu keperluan. Ia memberikan mobiliti mampu milik dan fleksibel. Namun, kebergantungan ini hadir dengan cabaran. Statistik saban tahun menunjukkan penunggang muda merupakan antara kumpulan paling terdedah kepada kemalangan jalan raya, sering kali disebabkan oleh kurang pengalaman, pengaruh rakan sebaya, serta ketiadaan bimbingan berstruktur.
Atas latar inilah, idea untuk menubuhkan kelab motosikal di universiti dan kolej pengajian wajar diberi perhatian serius. Jauh daripada sekadar tempat berkumpul peminat motosikal, kelab sebegini boleh menjadi wadah terancang bagi menyemai budaya tunggangan berhemah. Di samping itu, meningkatkan kesedaran keselamatan jalan raya serta memupuk semangat kebersamaan dalam kalangan penuntut.
Pertama, kelab motosikal boleh bertindak sebagai agen perubahan tingkah laku. Pengaruh rakan sebaya amat kuat dalam membentuk sikap, khususnya dalam kalangan belia. Platform ini mampu memupuk nilai keselamatan seperti sentiasa memakai topi keledar, mematuhi had laju, dan mengelakkan aksi berbahaya. Melalui komuniti yang digerakkan oleh penuntut sendiri, peluang untuk membentuk tabiat tunggangan selamat adalah lebih besar. Kempen atau program yang dianjurkan kelab lazimnya lebih dekat di hati generasi ini berbanding ceramah atau iklan awam.
Kelab sebegini boleh menjadi rakan pendidikan dan penguatkuasaan. Melalui kerjasama dengan agensi kerajaan seperti Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ), kelab ini boleh menganjurkan bengkel teknik tunggangan selamat, klinik penyelenggaraan motosikal, serta latihan simulasi. Ia juga boleh menjadi jambatan komunikasi, menyampaikan pandangan dan kebimbangan penuntut kepada pembuat dasar. Pendekatan ini bukan sahaja meningkatkan kepatuhan, malah membina rasa tanggungjawab bersama terhadap keselamatan jalan raya.
Kewujudan kelab motosikal ini boleh menyemai kepimpinan dan penglibatan sivik. Menguruskan kelab menuntut kemahiran organisasi, kerjasama dan akauntabiliti. Ini antara ciri-ciri dalam memperkayakan pembangunan peribadi penuntut. Pada masa sama, kelab boleh meluaskan sumbangan mereka ke luar kampus melalui program khidmat masyarakat seperti kempen sumbangan topi keledar atau kempen keselamatan di sekolah. Dengan cara ini, ahli kelab bukan sahaja menjadi penunggang, tetapi juga duta keselamatan jalan raya.
Selain itu, kelab motosikal boleh berperanan sebagai jaringan sokongan. Ramai belia, khususnya yang baru menunggang di kawasan bandar, mungkin berasa terasing atau kurang yakin untuk berhadapan dengan keadaan lalu lintas sesak. Sebuah kelab menawarkan rasa kebersamaan, sambil memastikan aspek keselamatan menjadi teras identiti kumpulan. Hubungan mentor antara penuntut senior dan junior juga dapat mengurangkan tingkah laku berisiko yang sering berpunca daripada kurang pengalaman.
Akhirnya, keselamatan jalan raya bukan sekadar undang-undang dan penguatkuasaan, ia tentang mewujudkan sesuatu budaya. Penubuhan kelab motosikal di institusi pengajian tinggi adalah langkah proaktif untuk membina budaya tersebut. Dengan menggabungkan minat dan tanggungjawab, kelab ini mampu mengurangkan risiko kemalangan, melindungi nyawa, serta melahirkan generasi penunggang lebih selamat dan berhemah.
Dalam usaha Malaysia mencapai sasaran keselamatan jalan raya nasional, memperkasakan golongan belia melalui inisiatif sebegini bukanlah pilihan, tetapi satu keperluan. Kelab motosikal, jika dipandu dan disokong dengan baik, boleh menjadi pemangkin kepada kampus dan komuniti lebih selamat dan sebuah negara yang lebih sejahtera. – UTUSAN
DR. MOHD HAFIZ ZULFAKAR
Fakulti Pengurusan dan Perniagaan, Universiti Teknologi Mara (UiTM), Kampus Puncak Alam
DR. ABDUL KHABIR RAHMAT
Malaysia Institute of Transport (MITRANS), Universiti Teknologi Mara (UiTM), Kampus Shah Alam
