WALAUPUN pelbagai usaha dilaksanakan oleh kerajaan, sungai-sungai kita masih terus tercemar. Tumpuan perlu diberikan kepada perlindungan dan pemuliharaan agar ia lebih murah dan lebih berkesan dalam jangka masa panjang, dan bukannya bergantung kepada projek pembersihan berterusan.
Isu pencemaran yang berterusan menyerlahkan lagi perancangan fizikal yang kritikal dan jurang penguatkuasaan. Walaupun peraturan alam sekitar wujud, ia hanya berkesan jika dikuatkuasakan dengan tegas. Tidak bertindak atau tindakan yang tertangguh daripada pihak berkuasa membenarkan pencemar meneruskan amalan berbahaya tanpa mempedulikan akibatnya.
Sungai merupakan sebahagian daripada kawasan tadahan air utama, dataran banjir, atau ekosistem kepelbagaian biologi dan dengan itu ia merupakan kawasan sensitif alam sekitar (KSAS). Kawasan-kawasan ini penting untuk mengekalkan alam semula jadi dan mengekalkan sumber air bersih.
Beban pencemaran, yang merujuk kepada kuantiti dan kepekatan bahan pencemar yang dimasukkan ke dalam badan air dalam tempoh tertentu, merupakan faktor kritikal dalam menentukan kesihatan sungai. Dasar sungai juga memainkan peranan penting dalam menguruskan beban pencemaran sebagai penapis semula jadi untuk memerangkap mendapan dan bahan pencemar.
Namun, aktiviti perindustrian termasuk operasi kilang masih ditempatkan berhampiran sungai. Lokasi yang dekat ini merupakan faktor risiko penting bagi pencemaran air sungai, kerana sisa yang tidak dirawat atau tidak dirawat dengan sempurna boleh dialirkan dengan mudah ke dalam sungai, merendahkan kualiti air dan membahayakan kesihatan manusia dan ekosistem.
Penebangan hutan merupakan satu lagi faktor kritikal yang menyumbang dengan ketara kepada pencemaran air sungai. Penyingkiran tumbuh-tumbuhan semula jadi menjejaskan kestabilan tanah, membawa kepada peningkatan hakisan dan air larian, yang membawa sedimen dan bahan berbahaya ke dalam sungai.
Untuk melindungi sumber air kita, adalah penting untuk menghentikan penebangan hutan dan menggalakkan usaha penghutanan semula, memastikan penampan semula jadi ini kekal dalam keadaan yang baik untuk menapis bahan pencemar dan menstabilkan alam sekitar
Untuk memerangi pencemaran sungai dengan lebih berkesan, adalah penting untuk melaksanakan perancangan dan pengezonan yang komprehensif. Pengezonan yang betul memastikan ekosistem sungai yang sensitif dilindungi daripada aktiviti perindustrian dan komersial yang boleh menyebabkan pencemaran.
Perancangan kawasan yang sesuai bagi pelbagai jenis guna tanah boleh menghalang aktiviti berisiko tinggi daripada berlaku berhampiran sungai, mengurangkan kemungkinan bahan pencemar memasuki badan air kita. Pengezonan juga menyokong penubuhan zon penampan riparian, di mana tumbuh-tumbuhan semula jadi boleh membantu menapis air larian sebelum ia memasuki sungai, seterusnya melindungi kualiti air.
Menambah baik pengurusan sisa adalah penting untuk mengurangkan pencemaran. Pengurusan sisa yang berkesan memastikan sisa dikumpulkan, dirawat dan dilupuskan dengan betul. Dengan demikian, meminimumkan risiko bahan pencemar memasuki badan air.
Tambahan pula, usaha pencegahan pencemaran, seperti menyekat penggunaan bahan kimia pertanian, boleh menangani isu di sumbernya. Persatuan Pengguna Pulau Pinang (CAP) menggesa kerajaan supaya mengambil tindakan segera untuk mengukuhkan lagi penguatkuasaan, menyemak dasar dan melaksanakan langkah pencegahan. Dengan menggabungkan usaha ini, kita boleh menjaga sungai kita dan memastikan air yang lebih bersih bagi generasi akan datang. –UTUSAN
MOHIDEEN ABDUL KADER
Presiden Persatuan Pengguna Pulau Pinang (CAP)
